Yaşam

Şimdi Korkarak Başla

Ne yapmak istiyorsan, hayalin her neyse; şimdi başla. Korkuyor olabilirsin, yine de başla. Belki kendini hazır hissetmiyor, alacağın tepkilerden çekiniyor, başına iş açmaktan endişe ediyorsun. Sana yıllardır öğretilmiş yargılardan birine tutunup, “O işler öyle kolay değil” diyorsun. Ya da illa zor olması gerektiğini düşünüyorsun. Aileden, okuldan ya da çevreden aldığın kalıpların içinde yaşıyor ve onların senin hayatını yönetmesine izin veriyorsun. İçine doğduğun sistemin sana dayattıklarını yaşıyor, kendini tanımıyorsun. Kendin, asıl sen, özün kilometrelerce ötede kaldı belki. Yetişkinlik denen trene binip, terk ettin onu. Şimdi arasan haritada bulamasın yerini. Sen aslında kim olduğunu, gerçek fikirlerini, ruhunu bilmiyorsun. Kafanı yarıp, zihnin içine boşaltılan düşünceleri kendi gerçeğin kabul ettin yıllardır. Kimsin sen? “Hayallerim” dediğin şeyler gerçekten sana mı ait? Düzenli bir iş, bir ev, evlilik, çoluk çocuk… Elde ettiğinde toplumun seni başarılı sayacağı bu kriterleri bir kenara bıraksan; kim olurdun?

Onayladığınız yanıtlar sadece bir yüzey, benim gerçeğimle bağdaşmayan bir yüzey. Ne düzenli bir iş,ne iyi bir konut, ne sizin “medeni durum” dediğiniz durumsuzluk ne de başarılı bir birey olmak benim gerçeğim değil. Bu kolay olgulara, siz bu düzeni böylesine saptırdığınız için eriştim ben de. Hem de hiçbir çaba harcamadan, hiç istediğim gibi çalışmadan. Yaşamın Ucuna Yolculuk- Tezer Özlü

Belirsizliğe rağmen, ögzüvensizliğine rağmen başla. İçindeki “mantıklı” ses seni durdurmaya çalışacaktır. Çok mantıklıdır ya o, güvenli ama huzursuz alanından çıkmanı istemez. Onu dinlersen güvende ama mutsuz olursun. Bir hapishanede çok güvenli olabilir, duvarları vardır ama yine de hapishanedir. Ya da bir mağara belki. Orada hiçbir tehlike bulamaz seni kimse görmez ama bu; karanlık, nemli, isli, küflü bir mağaranın içinde sıkıştığın gerçeğini değiştirmez. Dışarıda hayat var, gökyüzü var, yeşillik var ama sen çok “mantıklı” olduğun için hepsinden mahrumsun. Bir kere güneşlenmedin, rüzgar tenine değmedi, o güzelim denizi görmedin. O zaman yaşamanın ne manası var?

Ama insanın gerçek yeteneğinin sizler için hiçbir değeri yok ki. Bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. 

Senin içinde bir yetenek var. Onu açığa çıkarmadıkça sen, asla gerçek sen olamayacaksın. Birilerinin ürettiği yapay zeka robotlardan bir farkın olmayacak. Sen yeteneğini gömme. Çünkü yeteneğin toprağın altına saklaman için verilmedi sana. İşte bu yüzden nereden başlıyorsan başla. Henüz hayattayken kendini toprağın altına gömenlerden olma.

Şimdi korkarak başla.

 

You Might Also Like

1 Comment

Reply Erhan Mayıs 21, 2018 at 11:25 pm

İnsanlar yetmişbeşinde ölür ama yirmibeşinde gömülürmüş!

Leave a Reply